سیاست یا حماقت

نشسته ام خانه و در صفحات وب به دنبال اخبار تجمع روز جهانی زن در میدان بهارستان می‌گردم. انگار درگیری شده است. یک ساعت پیش که خواندم  همه چیز آرام است و خبری نیست،‌ فکر کردم بالاخره حکومت کاری کرد که به نفعش است. اگر به یک تجمع آرام هیچ اهمیتی ندهی و محلشان نگذاری،‌ آب از آب تکان نمی خورد. اما اگر اذیتشان کنی،‌ خوب آنها هم می‌روند پشت سرت مصاحبه می‌کنند و از حقوق بشر و آزادی بیانی که نیست می‌گویند و این چیزها روی هم تلنبار می‌شود و می‌شود مطالبات مردم یا حداقل عده‌ای از مردم... 

شاید هم خیلی ساده ام و خیلی احمق! به خصوص که کنار گود نشته ام و تئوری می‌بافم. اما چه می‌شد اگر می‌گذاشتند یک بار همه چیز آرام پیش برود؟

/ 5 نظر / 5 بازدید
عطش ۴۲

سلام مريم اينا يعنی چه؟ به نظرم ارزش خود را کم کرديد اسم بيان کننده شخصيت وهويت فرد است. زنها ارزش خود را پايين می آورند با ايش وفيش بعد از ديگران انتظار احترام دارند. سياستمداران هم به همين دليل برای زنها ارزشی قائل نمی شوند. لازم به تذکر است که گاهی سياست سياستمداران در حماقت آنهاست.

هستا

گناه از تو نیست گناه از لیمو خوردن ِبا احتیاط من است اینکه به انارهای سرخ و سیبهای طلایی سلام می کنم به منهم سری بزن خوشحال می شم

پيام

انگار خيلی هم از ديدگاه های حکومت در نقض حقوق زنان و کلا مردم بدت نمی آيد... «اگر به یک تجمع آرام هیچ اهمیتی ندهی و محلشان نگذاری،‌ آب از آب تکان نمی خورد.» از اين نوشته و لحنش بر می آيد که انگار حکومت کار بدی نکرده و فقط از دست اعتراض های احمقانه ی مردم کلافه شده است و -طفلک- نمی داند چه کار کند. فقط بايد دنبال راه کاری بگرديم که اين اعتراضات جفنگ مردم يک جوری آرام انجام شود و برود پی کارش... همين که اين اتفاق آرام نمی افتد -و نمی گذارند بيفتد- دقيقا نقض حرف شماست و خواسته ی شما... که اگر بگذارند ملت حرفشان را بزنند که وضع نمی تواند همين طوری هم بماند. اتفاقا اين حماقت نيست و دقيقا سياست استَ چون اولين حقی که به مردم داده شود٬ مردم سراغ حق بعدی را می گيرند و قضيه تا نقض بنيادهای جمهوری اسلامی پيش ميرود.

iman

pa feshari bar 1 eteghad che sahih che ghalat eteghade jadidiro bevojud miare ke kheili mokharebe . omidvaram manzuramo resunde basham. natijegiri:na ahmagi na sade faghat ziadi fekr mikoni