نمی دونم کی می تونم فراموش کنم؟
اینکه تو اون مدرسه ی لعنتی که 7 سال توش درس خوندم حتی یه کار فوق برنامه بهم ندادن و اینکه کسایی که ما اونجا بردیمشون حتی سعی نکردن یه اعتراض بکنن که چرا خانم ... منو نخواست !! و اینکه این مدرسه اونقدر حقوق می ده که یکی بتونه موبایل بخره و قسطشو بده !!

نمی دونم چه جوری تونستم تو خونه ای برم که با دروغ از دانشگاه گرفته شده ، خونه ای که دوستای از فرنگ برگشته باورشون نمی شد خوابگاه دانشگاه باشه و هیچی هم پول نگیره . در حالیکه خودشون واسه یه جای 37 متری که خوابگاه دانشگاه هم هست ماهی 650 دلار می دن !!
و اون این دوستای ما که تو خوابگاه دانشگاه شریف ساکنن اونقدر پول داشتن که یه خونه پیش خرید کنن !

باید با همشون قطع رابطه کنم تا دیگه هیچ کدوم از این چیزا یادم نیفته ....

/ 5 نظر / 2 بازدید
دوست سابق

حسودی خيلی چيز بدی است. شما گناههايی در حق ديگران مرتکب می‌شيد که از دروغ خيلی بدتر است. با اين طرز فکر اگر هم خودتون با اطرافيانتون قطع رابطه نکنين، بعد از مدتی همه از دورتون پراکنده می‌شن.

عليرضا

سلام اولا که خسته نباشيد ، نوشته هاتون را با اجازه از سير تا پياز خوندم ، جالب بود ثانيا تو بعضی جا ها مثل همين نوشته آخری گير کردم که شما داريد نصيحت می کنيد يا عصبانی هستيد و داريد بد و بيراه می گيد

sanli

سلام خانوم عزیز :) کوچیک تر از اونیم که بخوام نصیحت کنم اما اگر نظر منو بخوای بهتره غصه دست نیافتن حقوقی رو بخوریم که برای ایجاد کردنشون تلاش کردیم نه برای بهره برداری ازشون. مطمئنم حتی خیلی از آدمهایی هم که برای ایجاد هم چین خوابگاهی این در اون در می زدن آخرش نتونسته اند ازش استفاده کنن.

مریم اینا

آخه سانلی جون ما هم یه حقی رو ایجاد کردیم اونم حق استفاده ی دانشجوی متاهل غیر شهرستانی ( تهرانی ) از خوابگاه متاهلی بود .

n

متاسفانه شما چيزی بيشتر از يک مريض روانی نيستيد!